De allerlaatste

Normaal gesproken geen wedstrijdverslagen vanuit de veteranen, maar voor deze keer een uitzondering om een speciale reden. De veteranen van PEC A en PEC B sloten het seizoen in stijl af in een onderlinge wedstrijd. Niks speciaals zou je zeggen, maar deze wedstrijd werd gespeeld op Sportpark de Wietel in Egchel en het betrof de allerallerallerlaatste wedstrijd op dit sportpark.

Op de grond waar vele talenten zich ontwikkeld hebben, waar legendes gevoetbald hebben, waar kampioenschappen werden gevierd, waar werd getreurd om degradaties, waar het woord ‘greken’ tot in perfectie werd uitgevoerd, waar in de kantine een miljoen sterke verhalen zijn verteld, waar in de kantine 324.000 wereldproblemen met de mond werden opgelost, waar geweldige minivoetbaltoernooitjes hebben plaatsgevonden, waar ook ‘vittige dingen’ gebeurd zijn en nog veel en veel meer. Kortom, een hele belangrijke plek voor de samenleving van het dorp Egchel.

Na de fusie mocht er nog 2 jaar gebruik gemaakt worden van het sportpark en dan gaan andere plannen in werking treden was de afspraak met de gemeente.

En wie kan er nou beter voor de laatste keer tegen een balletje trappen in een ‘officiële’ wedstrijd dan de mannen op leeftijd die al jarenlang hun kunsten vertonen op deze velden.

Aan Egchelse zijde werden enkele gastspelers uitgenodigd voor deze ‘legends wedstrijd’ waaronder Good old Twan van de Mortel en Job ‘het vingertje’ Snijders. Beiden vielen in de wedstrijd op, maar om verschillende redenen (later meer). Onder het toeziend oog van ongeveer 100 (niks aan gelogen) toeschouwers werd om 16.30 uur afgetrapt. De Egchelse veteranen namen een vroege voorsprong nadat een rebound werd binnengetikt door hun jongste veteraan Dion. Daarna golfde het spel op en neer en kwam Kepèl ook wat vaker in de buurt van het Egchelse doel. Een matig afstandsschot werd slecht weggewerkt in het drukke zestienmetergebied en van dichtbij scoorde Kèpel via Stefan 1-1. Aan Egchelse zijde werd volop gewisseld, maar centraal achterin bleef Twan van de Mortel de boel leiden. 60+ maar nog altijd rust aan de bal en puur op inzicht lekker mee ballen. Veel kansen werden er niet meer gecreëerd en de rust werd bereikt met 1-1. Langs de zijlijn stonden een hoop kenners (al zijn de meningen hierover verdeeld) en zij waren van mening dat ze nog niet verwend werden met het vertoonde spel.

Na de rust was het duidelijk dat men een lang seizoen erop had zitten en dat de pijntjes parten begonnen te spelen. Het spel werd met de minuut slechter en rommeliger, maar de amusementswaarde steeg met de minuut. Zo zorgde eerst Munck voor gelach na een perfecte uitvoering van ‘de Stervende Zwaan’. De achterhoede inclusief keeper van Kepèl deden een live-optreden van het toneelstuk: Hoe verdedig je niet uit? Dit zorgde voor een hots-knots 2-1 voor Egchel door Jimmy. Wat viel verder op: Ver aan de lange zijde stonden enkele mensen apart van de grote mensenmassa. Waren het scouts die al vroeg voor de transferzomer wilde kijken of ze nog versterkingen konden ophalen? Waren het projectontwikkelaars die alvast kwamen kijken waar ze straks de oprit leggen op veld 1? Ook viel het op dat er ontzettend veel bloemetjes tussen het gras stonden waardoor we twijfelde of we niet op sportpark de Keukenhof aanwezig waren.

Het hoogtepunt van de 2e helft en van de hele wedstrijd werd verzorgd door de eerder genoemde Job. In de spits geposteerd als de Temu-versie van Wout Weghorst. Een voorzet van rechts viel perfect bij de 2e paal. Iedereen dacht aan vrij binnenkoppen door Job, maar het verliep anders. Was het de ietwat strakke hotpants die ervoor zorgde dat hij niet echt hoog sprong, was het dat ene grassprietje dat 0,7 cm te lang was? Niemand die het weet, maar feit was dat hij niet aan de bal kwam en vervolgens achterover viel als een gekapte boom. Gevolg: achterbal en een beving van 4 op de schaal van Richter. Op de tribune vielen de wijze woorden: ‘Dae heet ziene biste tied gehad’.

Kepèl beperkte zich bijna de gehele 2e helft tot verdedigen, maar scoren lukte Egchel niet meer. Gek genoeg deden de ‘gasten’ dat toch nog wel. Een ongeschreven regel dat je zo’n laatste pot lekker vriendschappelijk in een gelijkspel laat eindigen en dus dacht keeper Bart: dan pak ik ook nog een hoofdrol vandaag. Een eenvoudig afstandsschot van Ronald glipte onder de doelman door en betekende 2-2. Tevens de eindstand en toen kon het beginnen: De sterke verhalen, de barbecue en het ‘gezoep’. Ongeveer 15 geleerden zijn een uur bezig geweest om muziek uit de speakers te krijgen, maar ook dat lukte uiteindelijk. Wat volgde was drinken, eten, drinken, eten en een heleboel gezelligheid. Het was lang geleden dat het zo druk was in de kantine, maar sfeervol was het als vanouds. Het was nog lang gezellig en dit was een mooie afsluiter voor sportpark de Wietel.