PEC 4 – Baarlo 6 = 2-1

En dan… 20 september… de competitie gaat weer beginnen! Normaal een moment waar je van zou denken: daar wil iedereen bij zijn. Nou, niet bij PEC 4. Vorige week nog met 19 man een bekerpotje afgewerkt en vandaag kregen we met moeite 12,5 vedetten bij elkaar. Vakantie, blessures, gebrek aan fitheid (kan een heel seizoen duren), kater en trouwen waren o.a. de redenen. Trouwen? Jazeker… onze eigen Pietertje is in het huwelijksbootje gestapt. Minpuntje: het voetbalteam was niet uitgenodigd voor het feest. Daar zijn de laatste woorden nog niet over gesproken.. en dan een week van tevoren als goedmakertje wel zeggen dat we ’s middags in de kerk kunnen komen kijken. Neenee, zo werkt dat niet hè. Maar goed, wij wensen ze alle geluk als man en vrouw en een mooie huwelijksreis naar Zuid-Oost-Kerkrade.

De weersomstandigheden waren bij aankomst op het sportpark dramatisch. Net als vorige week kwam het met bakken uit de lucht en glibberen en glijden werd verwacht, net als bij Pieter in de huwelijksnacht. Het bleek later reuze mee te vallen en eigenlijk was het wel prima. Het sportpark en de kantine ademde nog alcohol en andere geuren van de derby van de avond ervoor. Wum was met zijn gedachten ook nog 12 uur terug in de tijd, want hij bestelde aan de bar doodleuk een pilske om zichzelf daarna gauw te verbeteren en het een AA'tje te noemen. In de kleedkamer zagen we vervolgens iets nieuws. Onze eigen Pingu had een ‘teenbeschermer’. Het leek meer op een pleister van de Flintstones, maar dit moest gaan helpen aldus Jorrit. Langzaam moest er een nieuwe teen gaan groeien zei hij. Ja, met zulke grote voeten is er best plek voor een teentje extra.

Tegenstander van vandaag was Baarlo 6. Dit bleek hetzelfde team als waar wij afgelopen seizoen ook al 2x tegen mochten spelen. Toen twee eenvoudige overwinningen waarvan de laatste onze eigen kampioenswedstrijd was.

Zoals gezegd, 12.5 man. Frank was met gekneusde ribben deze halve man en de andere reserve Wum mocht vlaggen. Bij gebrek aan middenvelders kwam Stef linkshalf te staan , maar na precies 2 min en 34 seconden bleek de batterij niet geheel opgeladen en werd er al naar zuurstof gezocht. Baarlo kwam in het eerste kwartier prima met ons mee en won met name meer duels. Een vroege achterstand was dan ook snel daar, iets wat we niet gewend zijn. Het was een goede aanval, een prachtige voorzet en de tegenstander liep bij Cromme uit de rug en hoefde de bal maar rechtdoor te knikken en het stond 0-1.

Met steekpasses en ballen achter de verdediging werden we vaak gevaarlijk, maar Ihsan en Bair stuitten beiden op de snel uitkomende keeper. Na zo’n 25 minuten de gelijkmaker. Kerim legde breed op Cromme. De bal werd even goed gelegd en van een goede 20 meter krult hij de bal schitterend in de verre kruising, 1-1. Niet veel later hield Kars ons op de been met een knappe reflex laag bij de grond. Aan de andere zijde kregen wij opnieuw kansen via Bair en Frank, maar weer was het de keeper die in de weg lag. Een vrije trap van Cromme ging rakelings langs de verkeerde kant van de paal. Rust, 1-1. Het was met momenten slordig, maar op basis van de kansen, moest een overwinning erin zitten.

De gehele tweede helft heeft Baarlo nauwelijks aanvallend gevaar gesticht, maar onze laatste pass was vaak een gevalletje ‘net niet’ vandaag, waardoor echte kansen uit bleven. Bair kon één keer vrij richting goal, maar zag niet dat de keeper al snel was uitgekomen. Iets later kon Lex vrij richting de doelman, die op dat moment slecht gepositioneerd stond, maar de stift van Lex mislukte. Kantelpunt in de wedstrijd was een gele kaart voor de aanvoerder van Baarlo. Hij pakte Lex (of Bair?) iets te opzichtig vast bij een kansrijke aanval en mocht even gaan zitten. In die 10 minuten werd de druk te hoog voor Baarlo en maakte we 2-1. Lex werd diep gestuurd, behield het overzicht en legde breed op de inlopende Frank, die eenvoudig kon binnenlopen.  Verder was het genieten van de felle duels van Finn met de linksbuiten van Baarlo. Tot aan het laatste fluitsignaal kon Baarlo eigenlijk weinig druk uitoefenen, maar dan helpen we zelf wel een handje. Kars glipte onder een ongevaarlijke voorzet door en de bal ging met geluk via de binnenkant van de paal uit de goal. Fluitsignaal klonk en de eerste driepunter van het seizoen is een feit. Redelijk zwaarbevochten, maar wel verdiend.

Na afloop onthulde Dave dat hij nog geen idee heeft hoe de wasmachine werkt en bespraken we de zondagmiddag-vlaai-traditie van Henk.

Next week: op de fiets uit naar de blauwe buurman. Dan waarschijnlijk met wat meer spelers.